Soms moet het leven keihard binnenkomen voor we écht gaan luisteren. Voor mij was dat het moment waarop ik mijn beste vriend verloor aan zelfdoding. Hij, die altijd zo sterk leek, die alles alleen probeerde te dragen. Net zoals zovelen onder ons, praatte hij niet over hoe hij zich écht voelde. Zijn dood werd mijn wake-up call. 

Het moment waarop ik besefte hoeveel we van onszelf onderdrukken. Hoe vaak we zeggen “alles gaat goed”, terwijl we voelen dat dit niet helemaal zo is. We leven in een ratrace, er zijn zoveel externe prikkels, we staan altijd ‘aan’.

Ademwerk bracht mij terug in contact met mijn binnenwereld. Het gaf me de ruimte om te voelen, te helen, te ademen. Het leerde me dat je je emoties niet moet fixen, maar mag toelaten. Dat rust, helderheid en verbinding ontstaan wanneer je durft te zakken van je hoofd naar je lichaam.